Kylie en Jason op reis (2009-2010)

De gustibus

2010-07-06T01:07:00.000-07:00

Gerechtigheid is geschied: het lied "Down Under" van Men at Work, waarschijnlijk hét Australische lied bij uitstek (al is het maar omwille van de vermelding van vegemite, dat vreselijke boterhamsmeersel) is dan toch gedeeltelijk vrijgesproken van plagiaat. Wij vonden in ieder geval dat de klacht van de platenmaatschappij onterecht was: kijk hier maar even mee... Geef ons dan maar de échte lach van de omnipresente kookaburra, ons favoriet geluid om 's morgens mee wakker te worden.

En waar wij ons ondertussen mee bezig houden, nu we toch alweer een maand terug thuis zijn? Ordenen van foto's en dagboeken, werk zoeken, huis zoeken, ... en lijstjes maken. Misschien eens beginnen met de beste boeken die de afgelopen maanden in onze bagage hebben gezeten: El Último Catón (Matilde Asensi), The Killing Art (Jonathan Santlofer), Long Walk to Freedom (Nelson Mandela) en zelfs ook een beetje De Helaasheid der Dingen (Dimitri Verhulst) en Alles is verlicht (Jonathan Safran Foer), maar vooral: A Fine Balance (Rohinton Mistry) en Kind 44 (Tom Rob Smith).

Het Oog van de Naald

2010-06-01T19:58:00.000-07:00

Ik kan me niet herinneren dat stress en machteloosheid mij ooit bijna de tranen in de ogen hebben doen schieten. Edoch, gisterenmorgen was het zover: 5.45 op de luchthaven van Denpasar, Bali. Ingepakt en klaar, ruimschoots op tijd, de eerste passagiers aan de incheckbalie van de Air Asia-vlucht van 9.00 naar Perth. "Welcome on board, mister Els. But, mister Thomas, there is a problem with your passport." Big big problem, want Air Asia wou natuurlijk niet het risico lopen om me eerst mee te nemen naar Perth en me dan terug mee naar Bali te moeten nemen. Of we online geen visum konden aanvragen, er was naar het schijnt een internetterminal in de aankomsthal van de luchthaven. Een nieuw visum? En ik die dacht ik nog tot oktober in orde was? Maar goed, we hadden niet veel tijd te verliezen, dus in looppas naar daar... voor een nieuwe koude douche: "Sorry sir, internet closed until 10.00. But there is hotspot in lounge, after customs". Snel nadenken, worst case scenario uitgedokterd: we splitsen geld, papieren en handbagage en nemen voorlopig afscheid, Els gaat voorbij de douane en probeert daar mijn visum te regelen en dan terug te keren naar de incheckbalie. Als dat niet lukt vliegt Els naar Perth en kom ik achter zodra mijn papieren in orde zijn. Naar Perth, of als dat te lang duurt meteen naar Singapore...

Gelukkig is ondertussen het computersysteem van de luchthaven uitgevallen, dus heel de check-in van onze vlucht loopt een serieuze vertraging op. Internet in de lounge blijkt al een even grote farce te zijn als in de aankomsthal, maar gelukkig (be)staan er telefooncellen - Els krijgt eindelijk iemand van de Immigratiedienst in Canberra aan de lijn. Tot onze verbijstering blijkt dat ik met mijn visum wel tot een eind in 2011 in Australië mocht blijven hangen, maar dat ik na 22 april 2010 niet meer het land in en uit mocht... Ik mag dus inderdaad Australië niet meer binnen, tenzij Air Asia meewerkt en me een "electronic travel authority" uitschrijft. Een half uurtje later, we staan opnieuw -samen- aan de incheckbalie van Air Asia, het kan ons even niet schelen dat we honderd andere geïrriteerde passagiers voor onze vlucht hebben moeten voorbij steken. Air Asia: "Sorry, we are not authorised to make you a visum". Els, onverstoorbaar: "We do NOT need a visum, what he needs is an electronic travel authority!"

De Air Asia mensen zijn ons een beetje beu en roepen Deddy Winawan erbij - lang leve de supervisors! Natúúrlijk -alsof er tijd te veel is- wil hij eerst zelf nog naar Canberra bellen en ons uitleggen dat we op internet zo'n ETA kunnen downloaden. "Euh, internet, iemand?" Mister Winawan neemt ons mee achter de check-in en geeft ons een computer waar we zelf online kunnen. 't Was natuurlijk voorspelbaar: de website van de Australische immigratiedienst loopt vast en ondertussen zijn alle andere passagiers op onze vlucht ingecheckt en verdwenen naar de gate... Maar Winawan wil nog één ding proberen: bellen naar Canberra en de boel over de telefoon regelen. Hij gaat een eindje op wandel met zijn gsm en mijn paspoort en dan, plots, verschijnt een magische, ontwapenende glimlach op zijn gezicht. "Enjoy your flight, Mister Thomas!" Ik denk dat ik nog nooit door zo een klein oog van de naald ben gekropen. En inderdaad: ik had niet verwacht zó blij te zullen zijn om eindelijk uit Bali te mogen vertrekken!

Ah ja, want we zijn natuurlijk toch een maand in Java en Bali geweest en hebben dus gelukkig nog wel wat andere dingen mogen meemaken dan administratieve rompslomp. Tien dagen lang rondgetrokken door het overbevolkte Java en ons Indonesisch geoefend met Nick, een geestige Brit op langdurige Azië-reis. Ons laten aanstaren in het vreselijk drukke en vervallen Surabaya - het leek of er in geen jaren een buitenlander was geweest. Per fietstaxi ons laten rondrijden door de ondergelopen straten van Probolinggo - er was de laatste dagen zoveel regen gevallen dat we zelfs ons plan hebben laten varen om de Bromo-vulkaan te beklimmen. Staren naar straffe surfgolven in Pangandaran en Kuta. Eindeloos lange en hobbelige busritten, constant vergezeld door kleine of grote orkestjes, verkopers van gedroogde bananen en zelf gebrouwde geneesmiddelen, of waarom niet: een spartelende kip in een papieren zak, onderweg naar een lokale markt. Onvoorstelbaar mooi snorkelen boven het wrak van een Amerikaans oorlogsschip in Tulamben en op het zalige verkeersvrije eilandje Gili Air (met prachtig zicht op een andere vulkaan, de Gunung Rinjani). Scootertrips naar mistige tempels in het binnenland van Bali: mooi weer op de heenweg, de traditionele wolkbreuk tijdens de terugweg een paar uur later. Twee voorstellingen met de typische monotone herrie van een Gamelan-orkest: eentje met een schaduwspel van leren poppen in Yogyakarta en eentje met hevig geschminkte Legong-dansers in Ubud. Prachtige tropische bloemen, onbetrouwbaar grijnzende wilde makaken en eeeeeiiiiiiindeloze rijstvelden - "enyoy our beuatipul raice padi"

Maar 't is bijna voorbij: we zijn terug in Perth en hebben net ons akkoord gegeven voor de verkoop van de bus. Vrijdag sluiten we onze rekeningen af, zaterdag ruilen we huize De Waele - Van der Eecken in Perth voor huize Cooreman in Singapore, zondag zitten we nog een nachtje op het vliegtuig en maandag 7 juni om 11.05 landen we met vlucht British Airways 392 uit London Heathrow in Zaventem. Met Hilde hebben we al een vrijwilliger die ons komt ophalen, maar wie zin heeft om zijn of haar eigen spandoek te komen uitrollen is altijd welkom. De vraag is: zullen jullie ons nog wel herkennen na al die ontberingen van de laatste maanden ;)

Cianjur :-)

2010-05-12T01:45:00.000-07:00

Selamat Pagi! Kleine correctie, we waren de afgelopen dagen niet in Ciurjan maar in Cianjur - vandaar dat je zelfs via Google Maps niet kon vinden waar we drie dagen in een homestay-programma hebben meegedraaid. Logeren bij mensen thuis, mee gaan kijken naar een senior high school graduation (honderden opgedirkte pubers die met ons op de foto wilden), vanachter op de scooter meerijden tussen theeplantages en rijstvelden, en gewoon worden aan de waarde van de rupiah (4000-5000 rupiah voor een flesje water). Plezant! Ondertussen zijn we in Yogyakarta aanbeland, de culturele hoofdstad van Java, met vooral opnieuw heel druk verkeer, hevige stortbuien, de indrukwekkende tempels bij Prambanan (morgen naar Borobudur), opdringerige fietstaxi's, Els die lokale batik leert maken en ik die me verdiep in Bahasa Indonesia, het soort Esperanto dat de nationale taal van Indonesie is maar eigenlijk niemands moedertaal is... Nog geen idee wat we de komende dagen gaan doen, we zien wel...

Ciurjan

2010-05-04T04:27:00.000-07:00

We zijn er. In Ciurjan, een paar honderd kilometer van Jakarta. Super is het hier! En we hebben een lokaal telefoonnummer: +62 (denk ik dat de landcode van Indonesie is) en dan 87770093202. Groeten en tot hoors!

Batavia

2010-05-01T01:41:00.000-07:00

Na al die saaie steden en dorpen van de afgelopen maanden, blijft Fremantle ons positief verrassen. Tussen onze pogingen om de auto te verkopen door, hebben we ook wel al wat tijd gehad om de stad te verkennen. Vorige week mochten we met Tineke en Bert een dagje meevaren naar Penguin Island, gisteren zijn we een kijkje gaan nemen naar het prachtige Fremantle Art Centre en morgen gaan we naar het Maritiem Museum, waar onder meer de wrakstukken liggen van het Nederlandse schip "Batavia" dat hier in 1629 voor de kust op de klippen is gelopen.

Over Batavia gesproken: daar gaan we morgenavond naar toe. Of beter gezegd, naar Jakarta, zoals de hoofdstad van Indonesië nu heet. Beter dan hier nog vier weken nagelbijtend rond te lopen (we krijgen voorlopig geen goede prijs voor ons busje), breien we nog een extra hoofdstuk aan onze reis: een trip van een maand van Jakarta tot in Bali. Rondtrekken met openbaar vervoer, overnachten in kleine pensionnetjes, boeddhistische tempels, vulkanen, snorkelen, lezen, misschien wel surfen - aan prettige vooruitzichten is er geen gebrek. Op 1 juni vliegen we van Bali terug naar Perth voor onze laatste dagen in de omgeving van Fremantle. Als de bus -die heel de tijd op de oprit van Bert en Tineke mag blijven staan- dan nog niet verkocht is, doen we hem naar een garage die ons een koopprijs had aangeboden waar we, als het echt niet anders kan, toch nog akkoord mee kunnen gaan. En dan zit het er bijna op... :-(

Maar vrees niet: 't verhaal is dus nog niet afgelopen, meer zelfs, er komen vast en zeker nog spannende avonturen van op onze volgende bestemming!

Golven en karri's

2010-04-24T19:35:00.000-07:00

Na een aantal nachten in het heel comfortabele logeerhuisje van Tineke en Bert (we hebben hier zelfs onze eigen douche en toilet!) hadden we toch zin gekregen om er nog eens op uit te trekken - een lus van een paar dagen in de omgeving van Perth lag dus voor de hand. Onze vijfdaagse in het zuiden van Western Australia hebben we alweer achter de rug, en het was de 2000 kilometer meer dan waard! Woeste golven en blowholes (gaten in de rotsen waardoor zeewater naar boven spuit) in Prevelly en Albany, gigantische eucalyptus-bossen in Pemberton en Denmark, en met Elephant Cove (de laatste foto van het rijtje hieronder) hebben we een nieuw strand dat in onze Australische Top 5 binnenkomt.

Bij Pemberton, wat meer in het binnenland, staan een aantal karri-bomen van 60-70 meter hoog die door de lokale brandweerdiensten werden gebruikt als uitkijkposten en ondertussen zijn omgevormd tot klimtorens voor toeristen - als ze hun hoogtevrees onder controle krijgen. Het uitkijkterras boven in de karri swingt bij een stevige wind tot anderhalve meter uit het lood, en als je tijdens je klim over de spiraalvormige trap van metalen staven naar beneden durft kijken... Fiew! Zoals we daar op onze benen hebben staan trillen, het was waarschijnlijk niet meer mooi om aan te zien. En wij die dachten dat we na onze tocht in februari langs de Tongariro wel onze zwaarste fysieke inspanning van deze reis achter de rug hadden... Fout! We moesten eerst nog op handen en voeten uit de karri naar beneden kruipen, en -zonder overdrijven- vandaag, na vier dagen, voelen we het nog altijd in onze bilspieren.

Als er van ons reisbudget nog iets meer over was, hadden we misschien ook nog surflessen gevolgd in Yallingup of een voorraadje wijn meegebracht uit de mooie herfstige wijngaarden van Margaret River. Maar we kunnen niet aan álles meedoen dat de reisgidsen ons suggereren... En oh ja, belofte maakt schuld: hier nog een paar foto's van ons bezoek bij zonsopgang aan het bizarre woestijnlandschap van de Pinnacles, 200 kilometer ten noorden van Perth.

Go West

2010-04-17T23:57:00.000-07:00

Eindelijk hebben we Perth, de hoofdstad van Western Australia, bereikt - net een dag voordat de stad de voorpagina's haalde met de verrassende crash in de Swan van een sportvliegtuig dat dit weekend had moeten deelnemen aan de Red Bull Air Race. We verblijven in Fremantle, 150 jaar geleden niet meer dan de haven van Perth, maar nu een prachtig stadje met een heel eigen sfeer en stijl - iets wat we hier in Australië nog niet zo vaak gezien hadden. Qua accommodatie konden we het niet beter treffen: we mogen logeren in de art studio van Tineke en Bert, expats uit Sint-Niklaas en Deinze die hier hun nieuwe thuis vonden, met echte Aussie-attributen zoals een eigen vissersboot, een zwembad, een grote barbecue op wielen en een passie voor het voetbal (eigenlijk een soort rugby) van de Fremantle Dockers. Het is vanuit Perth dat we begin juni het vliegtuig naar België nemen (lees: als ondertussen de wolken boven Zaventem zijn opgetrokken), dus we zijn hier ook meteen begonnen met het te koop zetten van onze bus. We hebben zo ongeveer alle hostels en campings van Perth, Fremantle en omgeving afgedweild met "for sale"-affiches en hopen nu dat er snel iemand opdaagt met een interessant bod... In afwachting van reacties vertrekken we morgen -maandag- nog voor een paar dagen naar het zuiden van Western Australia: haventjes aan de Indische Oceaan, de beste surfgebieden van Australië, oerwouden met de hoogste bomen van het land en topwijngaarden... Hopelijk wordt het een mooie climax van onze reis!

De laatste weken hebben we nog een paar andere hoogtepunten van onze trip meegemaakt. Na ons bezoek aan het sfeervolle Broome -heel het stadje leek wel in de ban van de volle maan- hebben we vier dagen doorgebracht in het snorkelparadijs van het Ningaloo Reef. De koralen en de fenomenale variatie aan vissen en kleine zeebeestjes ligt er binnen handbereik: op de meeste plaatsen moesten we van het strand maar 10 meter in zee gaan, even diep ademhalen, en hop... ons laten meedrijven met de zeestroming. Prachtig! En ondanks de schoolvakantiedrukte op de campings was het in het water heel rustig - de meeste Australiërs gaan blijkbaar vooral naar de kust om er met quads over het strand te scheuren, bier te drinken op de camping of een hele dag naar hun vislijn te staan kijken...

Onze volgende stop langs de westkust van Australië was Shark Bay, een gigantisch gebied dat een paar jaar geleden op de lijst van het Wereld Erfgoed werd opgenomen, omdat er stromatolieten -een soort prehistorische bacteriën, kijk maar op wikipedia- voorkomen en omdat er enorm veel zeegras groeit... Op het eerste zicht niets bijzonders, maar wij hadden een extra reden om er naartoe te gaan: we hadden ons opgegeven om er een aantal dagen te gaan helpen als vrijwilligers bij het voeden van dolfijnen, een soort toeristenshow die al sinds de jaren '60 honderden mensen per dag naar het strand van Monkey Mia lokt. Samen met een paar andere buitenlanders (twee Duitsers, twee Romeinen, een Bretoen en Aram uit Zuid-Korea) hebben we er vier dagen lang voedsel voorbereid, meteorologische data verzameld, toeschouwers geteld én twee keer per dag met onze voeten tussen de dolfijnen rondgewaad - héél speciaal was dat!

Van de ene bizarre plaatsnaam naar de andere: van Monkey Mia (genoemd naar een Aziatische scheepswrak "Monkey" en "Mia", een Aboriginal woord voor "huis") naar Cervantes (genoemd naar een Spaans scheepwrak), onze uitvalsbasis voor een bezoek aan het nationaal park van Nambung, waar een paar duizend mysterieuze kalkstenen pinakels uit de woestijn omhoog rijzen. Maar de foto's daarvan laten we hier wel een volgende keer achter...

Flora en fauna

2010-04-04T19:16:00.000-07:00

Eindelijk mag ik ook eens iets schrijven op de blog (Thomas is nogal een pietje precies wat “zijn” blog betreft dus als er schrijffouten in staan, als de text net niet het goeie formaat is of net niet genoeg gecentreerd is, sorry! ;-)

Na onze fantastische wandelingen in Uluru, Kata Tjuta en Kings Canyon zijn we doorgereden naar een van de zogezegde mooiste nationale parken van Australië, Kakadu NP. Jammergenoeg hebben we er niet veel van gezien want het is hier namelijk het einde van het natte seizoen maar nog net niet het droge seizoen waardoor bijna alle wegen afgesloten zijn door overstromingen, zelfs met een 4x4 geraak je er niet. Dus dan hebben we maar een boottochtje gedaan wat enorm de moeite was en een kleine wandeling naar sites met rock-art. Echt indrukwekkend maar ik denk dat er nog zoveel ander moois daar te zien is... misschien in een ander leven!

Litchfield National park vonden we eigenlijk leuker, watervallen, rotsen en swimmingholes zonder krokodillen! Zalig om nog eens te kunnen zwemmen in deze hete temperaturen.

Na Litchfield NP zijn we doorgereden naar Darwin, waar het jammergenoeg nog heter was dan in het centrum van het land...Darwin is een klein en niet zo gezellig stadje waar niet al te veel te beleven valt dus hebben we voornamelijk in het zwembad gezeten op de camping samen met onze Nederlandse vrienden Rob en Lon. (ah en ik ben ook gebeten door een possum! Of genibbled zoals ze hier zeggen – kviel bijna van mijn stoel!)

Ondertussen zijn we alweer 2000 km verder en zitten we aan de westkust in het mooie dorpje Broome. Een verademing om nog eens een gezellig stadscentrum te zien, mooie stranden en het magische verschijnen van de volle maan wat men hier staircase to the moon noemt. Helaas mogen we hier nog steeds niet zwemmen, niet door de krokodillen maar door de dodelijk kwallen zoals die aan het begin van onze reis in Queensland, dus gaan we morgen en overmorgen nog 1400 km verder naar het zuiden rijden tot in Ningaloo reef waar we een paar dagen gaan snorkelen! We kijken er al naar uit want het is hier werkelijk bloedheet, overdag is het ongeveer 38 graden met een vochtigheidsgraad van eind in de 70 maar gelukkig koelt het 's nachts af tot 25 a 30 graden (een lachertje dus met als gevolg veel slapeloze en zweterige nachten).

Ah en vooraleer jullie denken dat jullie van ons vanaf zijn, zeven juni komen we terug! Voor de liefhebbers van spandoeken en welkomstkransen, zonder vertraging komen we rond 11 uur aan vanuit Heathrow in Zaventem ;-)

Broome

Staircase to the moon

Geikie Gorge

Donde esta Wally?

The nibbling possum

Thomas en de termietenhoop

En nog een beetje flora, fauna en cultuur voor de liefhebbers...

Kreatief met oker

2010-03-20T19:24:00.000-07:00

Vandaag zitten we de hele dag in ons busje, voor een onvoorstelbaar monotone rit van 800 kilometer dwars door het hart van Australie. Deze morgen zijn we vertrokken aan The Devil's Marbles, een hoop gigantische stenen knikkers die al aan bod kwamen in het geestige “Down Under” van Bill Bryson. A propos, Tom: bedankt om ons het boek te lenen, je krijgt het over een paar maanden in perfecte staat terug. De kampeerervaring van gisterenavond, een paar kilometer verderop, was waarschijnlijk onze ellendigste tot nu toe... Met onze vliegennetjes over onze hoofden hebben we zitten scrabbelen tot zonsondergang (een prachtig spektakel zoals je het op de foto's in National Geographic zou zien staan), maar toen bij het invallen van de duisternis eindelijk de vliegen verdwenen, dook uit het niets een zoemende zwerm meedogenloze muggen op... Wij dus maar naar binnen in de bloedhete bus, waar we een bende dolgedraaide fruitvliegen op bezoek hadden. Borden langs de weg hadden ons al gewaarschuwd voorzichtig te zijn met verse groenten en fruit, maar ja, er staan zo veel verkeersborden van de weg... Van slapen is niet veel in huis gekomen: Els zit voor de zoveelste keer onder de muggenbeten en ik heb weer een paar liter zweet op onze matras achtergelaten. The same old story...

Na ons bezoek aan de okergroeven in de Macdonnell Ranges was de tijd rijp om ons onder te dompelen in de kunstcollecties in Alice Springs, het belangrijkste centrum van Aboriginal Art in Australie. In tentoonstellingsruimtes in Yulara (het Cultural Centre vlakbij Uluru), Adelaide (het South Australia Museum en het Tandanya Cultural Centre), Melbourne (het Ian Potter Centre) en Canberra (het National Museum of Australia) en in grotten in Flinders Ranges en The Grampians hadden we al veel kunst van Aboriginal-hand gezien. We hebben ervaren hoe “Dreaming” de belangrijkste verklaring van hun kunst is, hoe je van een aantal plaatsen geen foto's mag nemen (voor alle duidelijkheid: van muurschilderingen mag het wel), hoe motieven van dieren (slangen, rupsen, kangeroes,..), planten, bladeren en pitten altijd terugkeren, hoe overleden mensen de eerste jaren na hun overlijden niet mogen afgebeeld worden en hoe de Aboriginals er zelf voor kiezen en aan ons, bezoekers, vragen om spirituele plaatsen in de natuur met respect te behandelen. Een belangrijk thema is dat van Uluru (of “Ayers Rock” zoals de berg sinds de intocht van de blanken bekend staat): rangers van het nationaal park leggen er de nadruk op dat het beklimmen van de rots gelijk staat met het met twee voeten op een altaar gaan staan. De rots is pas sinds enkele jaren (eindelijk!) opnieuw in beheer van de lokale Anangu-gemeenschap, maar blijkbaar zijn er nog een aantal moeilijk te wijzigen afspraken met touroperators die ervoor zorgen dat er toch nog geregeld een groep respectloze Japanners naar boven stormt. Om daar dan te beseffen dat ze het gedurende 3 uur zonder toiletten moeten doen, dat het er loeihard kan waaien en regenen en dat het er gevaarlijk heet kan zijn. Genoeg redenen voor ons om niet naar boven te gaan – over anderhalf jaar zal het voor de wet sowieso niet meer mogen.

Maar goed, genoeg gepreekt – we gingen dus in Alice Springs kijken naar schilderijen en handwerk dat met veel respect voor de kunstenaars (namen waar wij natuurlijk nog nooit van gehoord hadden) en met informatie over hun achtergrond en tradities aan het publiek wordt getoond – en verkocht. Hun kunst en hun filosofie mag er dan een beetje naief uit zien, maar de werken die we zagen in de galerijen van Mbantua en Papunya Tula zullen we ons nog lange tijd herinneren. Natuurlijk heb je in Alice Springs evenveel winkeltjes met in ontwikkelingslanden gemaakte “Australiana”-prullen: plastieken boomerangs, handdoeken in de vorm van de Australische vlag, verkeersborden met waarschuwingen voor overstekende kamelen (in de 19de eeuw samen met kamelendrijvers door de Engelsen uit Afghanistan geimporteerd en nu nutteloos en en masse ronddwalend in het Australisch binnenland) en -een botte belediging, vonden wij- autostickers met “I climbed Ayers Rock”. En niet te vergeten: postkaartjes, waarvan er eentje onderweg is naar Softijs, trotse winnaars van onze vertaalwedstrijd van een aantal dagen geleden... (ja, Michiel, jij krijgt er ook eentje).

Hop, nu verder naar het Kakadu National Park voor meer kunst, exotische dieren en hopelijk de ultieme verlossing van de vliegenzwermen!

El Puto Niño

2010-03-18T17:37:00.001-07:00

We zijn ondertussen al een paar dagen bezig aan de lange tocht van zuid naar noord, dwars door het binnenland van Australië. Tussen Port Augusta en Darwin is er voor een dikke 2500 kilometer alleen maar woestijn, met om de paar honderd kilometer een tankstation of noodtelefoon, en om de pakweg vijfhonderd kilometer een stad van een paar duizend inwoners. Maar 't zijn hier bizarre tijden in Central Australia... Drie dagen geleden naderden we Uluru, de gigantische rode rots die op politiek incorrecte verkeersborden nog altijd als “Ayers Rock” staat aangeduid, en we konden het regenwater van alle flanken naar beneden zien gutsen. Dagen na elkaar heeft het hier geregend, waardoor een aantal rivierbeddingen die bijna permanent droog staan plots meer dan 2 meter water moesten slikken. De zondvloed is hier nog maar net voorbij, maar je kan zien dat de wegen nog niet altijd even netjes opgeruimd zijn – hier en daar ligt de modder nog vrij hoog... Naast de weg krijgen we helemaal geen donkerrode woestijn te zien, maar wel een bijna lieflijk landschap met vers groen gras en bloemetjes – een bizar spektakel dat ze hier naar het schijnt maar om de zoveel jaren meemaken. Het zal wel “El Niño” zijn zeker? Die had in Nieuw-Zeeland ook al de schuld gekregen van de drie weken zónder regen in Milford Sound... Maar je hoort ons niet klagen: we hebben met open mond staan kijken naar de prachtige opaal in Coober Pedy en hebben enorm genoten van de fantastische natuurwonderen van Uluru, Kata Tjuta, Watarrka ("Kings Canyon" in de boekskes, maar wij zijn fan geworden van Aboriginal-woorden) en de West Macdonnell Ranges.

Aan het echte noodweer ontsnappen we dus voorlopig vrij goed – onze grootste zorg op dit moment zijn de onophoudelijke zwermen vliegen en sprinkhanen die de laatste dagen ons pad kruisen. Het is begonnen in het nationaal park van Flinders Ranges, toen ik er een “kijk eens waar ik ben geweest”-foto wilde maken van de monchichi die al vier en een halve maand trouw aan onze achteruitkijkspiegel bungelt – het heeft me een paar minuten gekost vooraleer er géén vlieg mee op de foto stond. En kijk ook maar eens hoeveel gevleugelde vriendjes Els meedraagt tijdens onze regenachtige wandeling rond Uluru... Gelukkig zijn we sinds enkele dagen gewapend met sexy vliegennetjes die we over ons hoofd draperen van zodra we onze bus verlaten.

Nog snel wat extra foto's van de afgelopen twee weken: een speelse koala die plots de straat overstak in Cape Otway, een verkeersbord op de hobbelige weg naar Parachilna (door een Ozzie die we die dag een paar keer tegenkwamen herhaaldelijk als “Perugia” uitgesproken), een menselijke rotsformatie in Simpsons Gap in de Macdonnell Ranges, de prachtige Ochre Pits -een soort breuklijn in de rotsen waar de Aborigines gedurende duizenden jaren hun kleurstoffen haalden- en een zwemmende sprinkhaan- en muggenhaatster in de Ormiston Gorge...

The Tramps

2010-03-09T15:45:00.000-08:00

Eerst een paar foto's, daarna de verhaaltjes...

Mmm, we zijn ondertussen al een dag of tien terug in Australië – in Adelaide om precies te zijn, morgen verlaten we de kustlijn en beginnen we aan onze lange tocht dwars door het droge en hete midden – en we hebben nog steeds geen uitgebreid verslag van Nieuw-Zeeland gebracht... Hoe zou dat komen? Laat ons zeggen dat we ons hier nog altijd zo goed amuseren dat het er niet echt van komt om eens een ganse avond rustig aan de computer te zitten voor een update. Bij onze terugkeer in Melbourne werden we verwelkomd door de familie Vervaet, en de volgende dag waren we al opnieuw onderweg voor een circuit langs de spectaculaire Great Ocean Road, The Grampians (een plots uit het niets opduikende bergketen), het nationaal park van Coorong (denk aan het Zwin maar dan 150 kilometer lang) en de verrassend goeie wijngaarden van Langhorne Creek. En om het uitstelgedrag in het opfrissen van de blog nog te verergeren, hebben we sinds een aantal dagen een extra tijdverdrijf voor 's avonds: een travelscrabble, waarmee we afwisselend in het Nederlands, Spaans en Engels spelen, kwestie van het elkaar wat moeilijker te maken.

En zo dwaal ik weer af... Begin januari hadden we dus gedacht om voor Nieuw-Zeeland af te stappen van de Lonely Planet en over te schakelen op de Rough Guide – we hadden onze buik vol van té vaak weerkerende prietpraat van het genre “sup on crisp chardonnay” of “gorge on superb alfresco dining” in deze “vibrant historical city” of die “thriving community”, over dorpen waar soms -sorry, mate- geen reet te zien is en geen kat op straat loopt. Niet dat de Rough Guide zoveel beter was, maar goed... Al bij de eerste plannen hadden we door dat we zouden moeten opletten voor de onophoudelijke marketingpraat over de zogenaamde musts die je in Nieuw-Zeeland zeker op je lijst moest hebben staan – en waarmee meteen ook al het geld uit je zakken wordt geklopt. Je moet minimum een aantal van de “Ten Great Walks” doen, meerdaagse trektochten die je lang op voorhand moet reserveren en waar je al snel tegen forse kosten opkijkt voor overnachtingen, begeleiding, vervoer van materiaal en transport. “Je kan je bagage ook naar de volgende berghut laten brengen. En o ja, de beste manier om terug in de bewoonde wereld te geraken is per helicopter, maar per speedboot kan eventueel ook” – dat soort dingen. En tussendoor, waarom niet, ook af en toe een kortere activiteit: in Taupo moét je uit een vliegtuig worden geparachuteerd, je mag Fjordland niet verlaten zonder er gekayakt te hebben, in Waitomo moét je langs een rotswand in een grot abseilen en dan over rubberen banden verderraften, en je bent natuurlijk niet in Nieuw-Zeeland geweest als je in Queenstown niet een paar keer bent gaan bungeejumpen...

Gelukkig kan het ook anders... In de hostels van Anakiwa en Maraehako moesten we de kayaks van de eigenaar maar in het water leggen en konden we meteen vertrekken voor een tochtje op, respectievelijk, de Marlborough Sound en de Stille Oceaan. In Ahipara, helemaal in het noorden van het noordelijke eiland, lagen bodyboards en surfplanken ter beschikking om ten aanval te gaan tegen de golven van de Tasmaanse Zee, golven van een kaliber zoals we er nog maar zelden gezien hebben – en deze keer was ik slim genoeg om mijn bril af te zetten vóór de aanval :-) En in Clifden, Waitomo en Whangarei vonden we grotten zonder kassa's en kunstverlichting maar mét massa's gloeiwormpjes boven ons, waar we anderhalf uur of langer in konden rondkruipen en tot aan ons midden in de modder of het water konden waden – onze zaklampen zijn al goed van pas gekomen!

Hoe plezierig al die sporten zijn, Nieuw-Zeeland is toch vooral een paradijs voor wandelaars of “trampers”, zoals ze er zo graag zeggen. “Tramping” vonden wij vooral een grappig woord als het door Duitsers wordt uitgesproken, Duitsers die trouwens in Nieuw-Zeeland met zovelen zijn dat ze zich er zelfs voor gaan excuseren of, in extreme gevallen, hun eigen nationaliteit gaan verloochenen, tot ze door hun uitspraak van het woord “tramping” alsnog door de mand vallen. Wij hebben ook onze porties “tramps” gehad: korte wandelingen op de gletsjerbedding van de Fox en Franz Josef gletsjers, een stevige beklimming naar een prachtig uitzicht op de Rob Roy Glacier, een pittige tocht over de flanken van de Taranaki (een perfect gevormde vulkaan) en de tocht der tochten: de Tongariro Alpine Crossing – onder een stralende zon.

We ronden af met een interactief moment: op de terugweg van de steile tocht naar het Lake Marian (beloond met een duik in afgrijselijk koud smeltwater) vonden we dit mysterieus papiertje onder een steen op het midden van het pad. Wie helpt ons het bericht ontcijferen? De eerste lezer met het juiste antwoord krijgt -misschien- een postkaartje uit Uluru.

Import from Italy

2010-02-22T23:21:00.000-08:00

Strange... It's been four weeks now since we landed in NZ, and we still haven't found any locally grown kiwifruit, except for the golden Zespri's... All others are actually imported from Italy!! Questions in all main supermarket chains have resulted in a standard answer "I don't know, maybe it's not the time of the year?".

Anyway, NZ has been really great so far - lots of short nice drives and walks and one very heavy trekking, the famous Tongariro Alpine Crossing, 19.4 km with 700 m ascent and 1100 m descent, done in 7.15 hours... It's two days later now and the pain in our legs is finally gone... Four more days and we're back in Oz, where we will update you girls and boys with some of our 2500 brand new pictures :-)

Hugs from Down Under!

E & T

Easy on the legs

2010-02-01T19:48:00.000-08:00

We've made it to the promised land - New Zealand! Rented a car, bought a BBH membership card (something like youth hostels, but we like these BBH places a lot more - sorry, guys) and cruising through gorgeous landscapes. Enjoyed sleeping in a transformed jailhouse and being part of the international buskers' festival in Christchurch (Thomas was even picked out of the public to join in a water battle). Went hiking (the tourist office named the walk "easy on the legs" but we thought "difficult walk" was more precise) and bought ourselves (another) mobile phone numer +64 226 850 447. Pictures (loads of them) will follow! Greetings from Kinloch Lodge - the views from the hostel terrace are exactly the same as the ones on the website... Cheers!

Pictures Tassie - images say more than words

2010-01-24T19:20:00.000-08:00

Ten days ago (okay, by the time we post this message, another ten days have gone by) we embarked on the Spirit of Tasmania to the little island next to Australia. It was a 10 hour trip to get there. And guess, we've realised that Tasmania is one of the places in the world that we could both live in - too bad it is a bit far away from Europe! The island is absolutely marvellous and offers all you need: local wines and beers, fantastic beaches, national parks, gorges and waterfalls, snowy mountains (at least in winter) and even a couple of nice towns, especially Hobart, the capital. The first night we camped on the stony shore of Sulphur Creek and then went further north west to Stanley and from there we drove down to Mt Cradle NP. The weather wasn't really fantastic but by the end of our 3 hours walk it cleared up a bit and we were able to take some nice pictures (the average rainfall in that part of Tassie is 7 days out of 10 so I guess we were lucky!).

The rest of our stay we had great weather. In the south we visited Hobart and from there we went up to Freycinet NP, an ideal combination of the sandy white beaches of Whitsunday Islands and the long beaches of Cape Tribulation. After returning from our 3 hours walk to the Wineglass Bay, our neighbour on the parking lot advised us we had a flat tyre - our first one (and hopefully our last)! The problem was that our spare wheel is under the car and the bolt to loosen it up is located under the back door, the handle of which had been broken 2 weeks before... With some help of our friendly Aussie neighbours (now sing with us: “Everybody needs good neighbours”), we got the spare wheel out and got on the road again. After all the further hassle of the repair, we decided to stay on the same camping as the night before and... it turned out that our neighbours on the camping were the same ones that had helped us out two hours before. They had even been our neighbours the night before but apparently we had ignored each other ;-)

From Freycinet we continued up north into the Bay of Fires.... Well, pictures say more than words! Last but not least, from the Bay of Fires we went to Low Head to have a nightly encounter with the penguins. A couple of places on Tasmania (and on mainland Australia as well) organise tours to see the little creatures come out of the sea in their kind of nightly parade, but we tried a do-it-yourself recipe. First we enjoyed one of the most beautiful sunsets ever, and then waited until they came out of the water – and they came, by hundreds! It was one of the most amazing and weird experiences we have had up till now.

One of the problematic issues on our trip is our way of planning what will come next. We plan while travelling, so while still in Melbourne, we were carrying brochures and books about Tasmania and New Zealand with us. Add the fact that the Aussies have specialised in distributing free brochures about, literally, every shit hole in their country with at least a name, a plant and/or at least one inhabitant. You get the picture? Thomas gathering and classifying leaflets, Els trying to get rid of as much as possible of them. Now we have thrown away all our Tassie brochures and are on the ferry back to Melbourne where we are meeting some friends (Rob and Lon, our Dutch friends we met in Sydney and 2 other friends from Thomas) and 4 days later we are taking the plane to New Zealand where we are going to travel around for about one month. We are doing a speedy scan of the Rough Guide – no brochures yet :-)

Tasmaanse Duivels

2010-01-19T16:51:00.001-08:00

Een van onze goede voornemens van het nieuwe jaar was dat we gingen proberen wat minder tijd te spenderen op het internet, en dat is aan het lukken – gevolg: we hebben nog steeds bewust géén USB-wifi-stick en we lezen onze mails ongeveer om de week, en dan nog snel ergens in een internetcafé. Een jammer nadeel is dan dat de blog een beetje achterop loopt, maar dat is dan maar zo...

We zijn ondertussen al een dag of vier in Tasmanië – in de volksmond “Tassie” – en het valt ons hier enorm mee. Af en toe staan er verkeersborden die waarschuwen voor overstekende Tasmaanse Duivels, maar de kans dat we er effectief eentje zullen zien is eerder klein – hun aantal gaat heel snel achteruit door een erfelijke kanker en de meeste duivels zitten nu in opvangcentra en dierenziekenhuizen... Een aantal weken geleden hebben we al enkele exemplaren gezien in de Australia Zoo en we hebben ons voorgenomen om het dit jaar bij één dierentuinbezoek te houden – dus voor ons geen Tasmaanse Duivels.. Gelukkig zijn er nog genoeg vreemde dieren die we onderweg ontmoeten – currawongs (een soort kraai die meer springt dan vliegt), wombats, pademelons (een kleine boskangeroe), echidna's (denk aan een egel met een vooruitstekend slurfje) en een bizarre wandelende tak in Stanley. En niet te vergeten: de eindeloos trieste hoeveelheid aan roadkill...

Tasmanië leek op de kaart nogal klein, dus eerst dachten we dat tien dagen hier ruim voldoende zou zijn, maar, amai, wat een afstanden doen we hier weer elke dag, en wat een uitgestrekte wilde natuur! Aan het klimaat moeten we hier wel een beetje wennen... In Melbourne hadden we nog de heetste dag uit de recente geschiedenis meegemaakt, met temperaturen van voor in de 40 graden. Zelfs 's nachts bleef het ellendig heet en zakte de temperatuur niet onder de 32 graden... Eergisteren, vier dagen later, waren we in het nationaal park van Cradle Mountain, met een weerbericht dat het had over een nachttemperatuur van 5 graden en lichte sneeuwval op de toppen van de bergen...

De vergelijkingen van het landschap en het klimaat met dat van Noorwegen en Schotland hebben wel iets van waarheid – kijk maar naar de foto's: heel veel groen, maar dus ook heel veel vochtigheid (lees: regen en mist) en een weertje dat écht om het kwartier kan veranderen. Gisteren werden we plots overvallen door een hagelbui waarbij we, net als de andere chauffeurs, uit voorzichtigheid aan de kant van de weg gingen staan, en deze morgen zaten we in een stralende zon te ontbijten aan de oevers van de Derwent River, net voor hij Hobart, de hoofstad van Tasmanië, door stroomt. De komende dagen gaan we hier nog kijken naar de ruïnes van de gevangenis van Port Arthur en de (naar het schijnt) prachtige stranden van Freycinet en Bay of Fires – hopelijk zijn de weergoden ons dan een beetje gunstig gezind. Op 24 januari nemen we dan opnieuw de ferry voor een overtocht van tien uur naar Melbourne om er nog een paar dagen langer de stad te gaan verkennen. En misschien proberen we er nog wel een match van de Australian Open mee te pikken – tijdens de toernooien van Hobart, Sydney en Brisbane waren we 1000 of meer kilometer uit de buurt...

Over de vergelijking van Tasmanië met nog een ander land hopen we snel te kunnen meespreken want, ja ja, vorige week hebben we een reis-in-de-reis ingelast: van 28 januari tot 28 februari vliegen we, voor 200 euro p/p, naar Nieuw-Zeeland. We laten ons busje dan een maand lang in Melbourne staan en gaan er met een huurauto rondtoeren. Dus als er iemand voor een symbolische prijs ons busje wil huren voor een rondreis vanuit Melbourne, laat dan maar iets weten. Wel om de twee-drie dagen de bandenspanning controleren en loodvrije benzine tanken in plaats van diesel ;-)

Happy New Year from Jindabyne

2010-01-08T13:32:00.000-08:00

After having spent more than two weeks with our friends, we finally left Brisbane on the 18^th of december, heading south, to be on New Year's Eve in Sydney. We spent Christmas in the beautiful Diamond Heads were we treated ourselves to some roo (kangaroo) on the barbie (BBQ) and some bodyboarding. The bodyboarding was new for us both and we got caught in a rip so it wasn't really relaxing and great but I guess we have to keep practicing ;-). On the 27 th of december we arrived at the camping at Emu Plains, the only camping available near Sydney (everything was fully booked since september!) but it was about 60 km away from the city center. Emu Plains is also located at the foot of the Blue Mountains which we were going to visit anyway but luckily for us, the camping was only 400 m from the train station. We spent 3 great days in Sydney with our friends, Tomo and Tom, who were here on a 5 week trip from Belgium. Of course we couldn't miss seeing the fireworks on New Year's Eve - together with 1.5 million other people! Everybody told us to get at one of the lookout spots at the latest around noon to get a good spot where you can see the fireworks, the Harbour Bridge and if possible the Opera House so we packed a pick-nick and went to Embarcation Point. We waited there for 10 hours!!!! (yes we did) but we had a very good view and we actually had a great time! And of course to everybody who we haven't had the chance to speak or email to: Happy New Year!!! (better late than never!)

On the second of january we left Sydney, went to Kangaroo Valley and from there to Jervis Bay, where we did some walks and for the first time since we are in Aussie, spent a full day on the beach!Now we are in Australia's capital Canberra! We just arrived so there is not much to tell but tomorrow we are going to visit the city and the national museum and after that we will move on to the Snowy Mountains! For now our trip has been great, we have gotten used to the small space, to the camping, to the lack of hygiene sometimes but there is only one thing that I can't get used to, the insects and spiders! Last night I happened to wake up at 4 in the morning to find a Funnel Web Spider IN our van next to my head! Let's hope it was a once in a lifetime!And as we speak, or write, Thomas just came back from the toilets and had an encounter with a Red Back Spider! Just to make our wildlife experience complete! For those who don't know: those two spiders are the most venomous in the world.

En nu zijn we alweer onderweg naar Melbourne, een stad waar we nogal veel van verwachten. We hadden het op voorhand natuurlijk al kunnen voorspellen, maar tot nu toe hebben we, met uitzondering van Sydney, Brisbane en Newcastle, nog geen enkele stad gevonden met ook maar een beetje uitstraling. Aan de kust is ondertussen de lokale zomervakantie aan de gang, met overvolle campings en schandalige overnachtingsprijzen als gevolg. Dus duiken we af en toe voor enkele dagen het binnenland in, zoals eind december langs de prachtige Waterfall Way eind of de afgelopen dagen in de Snowy Mountains met de Mount Kosciuszko, de hoogste berg van Australië (een prachtig natuurgebied, maar van de berg zelf waren we niet echt onder de indruk). Maar Melbourne wordt hopelijk beter, en wordt ook weer een plaats waar we 't een en 't ander zullen moeten organiseren. We gaan er langs bij Frederik, een vroegere studiegenoot van in Gent die er een paar jaar geleden professor Romeinse geschiedenis (!) is geworden. Vanuit Melbourne gaan we ook ons busje op de ferry zetten voor onze 10-daagse trip naar Tasmanië, dat klein eilandje daar rechts onderaan op de kaart. Maar eerst moet de bus opnieuw op onderhoud (we hebben alweer 5000 kilometer gereden sinds we uit Brisbane zijn vertrokken) én we gaan nog maar eens naar een Apple-store: met een batterijloze laptop ben je werkelijk niets – kijk maar naar de stilte op de blog... Ook mijn reservebril wordt in Melbourne verwacht: tijdens een iets te wilde bodyboard-sessie op kerstavond in Diamond Heads was mijn bril weggespoeld in de oceaan, en gisteren (twee weken na datum) kregen we een telefoontje van de camping met de mededeling dat ze hem gevonden hebben en zullen opsturen naar Melbourne. Hadden we al gezegd hoe ongelooflijk vriendelijk en behulpzaam we de meeste Australiërs vinden?

Maar er moeten uitzonderingen zijn om die regel te bevestigen. Zoals de man die ons enkele weken geleden voorbij vloog op een bergweg en gedurende een paar minuten voor ons uit bleef rijden, ondertussen wild zwaaiend met zijn middelvinger. Of de schurk uit “Jindabyne”, de film waar we gisterenavond naar hebben zitten kijken op de camping in... Jindabyne. Van een herkenbare film gesproken: het meer, de bergen, het shoppingcenter en de apotheker uit de film hadden we drie uur eerder nog met onze eigen ogen gezien.

Okee, nu snel deze tekst op het internet gooien en kijken of we er ook nog wat foto's kunnen bijzetten. Straks rijden we opnieuw naar de kust, we hebben er afgesproken met Rob en Lonneke, vriendjes vanop de camping in Sydney, die er in een godvergeten gat staan met een kapotte auto. We gaan hun humeur wat opbeuren met wat biertjes en misschien een duik in de zee. Ciao!

Brisbane - light at the end of the tunnel

2009-12-16T17:25:00.000-08:00

Tijd voor een hoop foto's. Ondertussen is hier in Brisbane alles okee, 't is te zeggen... De bus heeft een stevig onderhoud gehad ('t was blijkbaar nodig) en Els haar nieuwe camera is morgen eindelijk hersteld (twee weken gewacht, pfff). Mijn computer had een nieuw klavier moeten krijgen maar die interventie is uitgesteld omdat de benodigde stukken pas na Kerst beschikbaar zijn; en ondertussen is mijn batterij ook overleden, dus vanaf nu gebruiken we El Mac alleen nog als we ergens stroom hebben. En last but not least... Els is antibiotica-gewijs aan het recupereren van de operatieve verwijdering van een abces op haar oor. Maar we blijven lachen - weliswaar een beetje groen. (Zou dat met Kopenhagen te maken hebben?)

Soit, we hebben ondertussen wel ruim de tijd gehad om Brisbane en omgeving te verkennen: over en weer cruisen in de CityCat over de gracieuze Brisbane River, een uitgebreid bezoek aan de indrukwekkende GOMA (Gallery Of Modern Art) waar net de prachtige Asian Pacific Triennal was geopend (de mega-hagedis is géén kunstwerk) en een dagje naar de mysterieuze Glasshouse Mountains...

Met Louise en de tweeling (Billy en Miller) zijn we naar het Lone Pine Koala Sanctuary gegaan; en met Andrew naar een optreden van Animal Collective en gisteravond naar de voetbalmatch Brisbane Roar vs. North Queensland Fury, de derby tussen de twee belangrijkste teams van Queensland - ís dat overigens wel een derby als de stadia ongeveer 1800 kilometer van elkaar verwijderd liggen? De kleurenpracht in het gigantische SunCorp Stadium (waar normaal gezien tot 52.000 mensen naar rugby komen kijken) gaf mij het gevoel dat ik naar AS Roma zat te kijken, maar Andrew sloot zich aan bij tientallen andere Liverpool-supporters, die in grote getale kwamen kijken naar hún idool, Robbie "God" Fowler, een paar maand geleden als fin de carrière schnabbelaar aan de slag gegaan bij de NQ Fury. Dat de einduitslag 2-0 was en het een zekere Sergio Van Dijk was die scoorde maakte dus eigenlijk niet zo veel uit :-)

It has been a while...

2009-12-10T00:33:00.000-08:00

I will start back in Townsville where we went diving! We spent three days on a rather small boat but it was great! We saw so many beautiful fish (tiny ones like Nemo but also huge bull and ray sharks) and coral in all kinds of colours. The night dives were a bit scary but a nice experience and the Yongala wreck is deservedly Australia’s number one dive. All things on the wreck (fish, coral, plants) are three times bigger than on the reef. The down part of our trip was that one of us got really seasick the last day (Guess who ;-) but with all kinds of different medication and a bit of sleep the problem was solved!

After Townsville we went to the Whitsunday Islands on a one day trip (we already had enough of sea and boats). I have only one word to describe this experience: WOW! It is even more beautiful in real life than on the pictures or the postcards! The water is crystal clear and in all the shades of blue that exist and the sand is as white as snow. The trees of the rainforest that surround these beaches make the picture complete!

And from one boat to another... the ferry to Fraser Island! Here we did a 2 day 1 night excursion because we felt like one day would be too short and a self-drive tour was not recommended as it hadn’t rained in over 4 months! When we arrived we were really happy not to have done the self drive because every 100 metres somebody got stuck in the sand and had to be towed. Even our experienced bus drivers got stuck or couldn’t get to places because the sand was too soft to drive on. There are some nice places to see like Lake Wabby or Lake McKenzie, the Maheno shipwreck and Indian Head but personally I found it a bit overrated. If I were to do it again, I would do a one day excursion or a self-drive so you can get to places that you don’t have to share with another 300 tourists and do some of the beautiful walks. Maybe next time ;-)

Now we are in Brisbane! It is the first real city that we have seen here; it even has a library, a museum and an actual city centre (not only shopping malls like everywhere else! ;-). We are staying at Andrew and Louise’s house and meanwhile taking care of some practical things like servicing our car (and not only servicing but also doing repairs that are not under warranty... aaarggghhh), waiting for my camera to be repaired (I hope that one is covered by the warranty!) and Thomas’ macbook to be fixed (also under warranty but the shop made a mistake and put an Arabic keyboard on it! We are hoping to leave by the end of next week so we can make it to Sydney by the end of the year. Let’s hope everything goes according to plan, but meanwhile we are enjoying the company of our friends, an actual bed to sleep in, television and a nice city!

Hunting Crocs

2009-12-06T15:26:00.001-08:00

Vooraf: een dankwoord naar Peter Suy - hij heeft me een paar jaar geleden een paar crocs gegeven, om te bewijzen dat mijn minachting voor die plastic lelijkaards onterecht was... En inderdaad, we hebben er hier al heel veel plezier aan gehad, als handige footwear maar ook als drijvende speeltjes in de krokodilvrije wateren van de Big Crystal Creek bij Ingham, Eli Creek op Fraser Island en Hill Inlet op de Whitsunday Islands.

Even terug naar Singapore, onze spoedcursus shopping van anderhalve maand geleden. Dit vonden we toen een wijze slogan voor fashion victims.

Maar terug naar de echte krokodillen... Zegt de naam Steve Irwin je iets? Hij was The Crocodile Hunter, de man die overal ging tonen hoe hij met zijn blote handen slangen en krokodillen onder controle kon houden... en die uiteindelijk zelf door een stinger ray (een soort rog) om het leven kwam. Een uur ten noorden van Brisbane heeft Irwin in de loop der jaren samen met zijn ouders en zijn vrouw een grote dierentuin uit te grond gestampt. Donderdag zijn we er een kijkje gaan nemen, omdat onze Lonely Planet-gids er laaiend enthousiast over was en omdat we wel eens wilden zien wat ze daar nu allemaal met krokodillen doen. Okee, we gingen ook een beetje omdat we er dankzij een bon op onze doos Choco Pops aan 2-voor-de-prijs-van-1 naar binnen mochten; geen onaangenaam geschenk als je weet dat een toegangskaartje zo maar even 55 AU dollar (38 euro) kost!

Mmm, er zijn inderdaad een aantal mooie gedeeltes in de zoo, met (eindelijk) cassowaries en koala's, (weeral) reuzeschildpadden, kangooroo's en wallabies, en (natuurlijk) een aantal vervaarlijke krokodillen. Maar wij zijn uiteindelijk heel wat minder enthousiast dan de Lonely Planet naar buiten gekomen... Wat een schandalig commercieel gedoe! En wat een overdreven devotie voor de overleden Steve Irwin - het lijkt wel alsof hij op het punt staat om heilig verklaard te worden. Zijn vrouw Terri staat geregeld in de boekskes, maar ook zijn kinderen delen nu mee in de status van heiligheid: dochtertje Bindi heeft haar eigen kledingslijn, in het restaurant kan je Bindi's Burgers eten, het meisje van 9 staat in heel de zoo op foto's met alle mogelijke dieren -waar bezoekers 20 euro moeten betalen om op de foto te mogen met een koala- en ze heeft volgens Andrew en Louise ook haar eigen tv-programma gekregen... Een nieuwe Silvy Melody is in de maak! We zullen die foto's met koala's wel een andere keer nemen, zoals hier in Brisbane in het Lone Pine Koala Sanctuary, waar we morgen hopen naartoe te gaan.

Mon Repos

2009-12-02T18:05:00.000-08:00

Het is alweer een tijdje geleden dat we nog wat van ons hebben laten horen – we zijn ondertussen dan ook al in het verre zuidoosten van Queensland aanbeland en hangen wat rond aan de zogenaamde Sunshine Coast, wel een toepasselijke naam voor een streek met een brandende zon en temperaturen van rond de 30 graden. De laatste twee weken hebben we drie toeristische klassiekers bezocht: het Great Barrier Reef, de Whitsunday Islands en Fraser Island.

Onze boottocht naar het Great Barrier Reef was niet alleen een test op onze zeeziekte-bestendigheid, maar was vooral een ideale gelegenheid voor 10 duiken op 3 dagen (en 3 nachten in een kleine kajuit) tijd, en wát voor een duiken! De eerste twee keren ging het bij mij nog een beetje moeilijk – ik was vergeten hoe ik op 10 meter diepte water uit mijn masker kon krijgen en had daarna te weinig gewichtblokken meegenomen om goed te kunnen zakken – maar daarna ging het bij allebei heel vlot. En wat een spektakel daar onder water: mooi helder water, massa's kleuren, koralen en vissen, en behalve de andere 20 duikers op ons schip was er niemand in de buurt te zien. Ook boven water leken we helemaal alleen op zee te zijn: overdag kon je heel in de verte de omtrek van de bergen bij Townsville zien, en 's nachts alleen maar massa's sterren. Tijdens onze laatste twee duiken daalden we af naar de S.S. Yongala, een 120 meter lang schip dat in 1911 was vergaan in een storm en pas in de jaren '50 op 30 meter diepte was teruggevonden – en ondertussen een prachtig kunstmatig rif was geworden waar zeeschildpadden, haaien, zeeslangen en andere beestjes hun intrek in hadden genomen...

Over schildpadden gesproken – daarmee hebben we onlangs ook uitgebreid kennis gemaakt op het strand van Mon Repos. In de buurt van Bundaberg, onder Australiërs vooral bekend als de rum-hoofdstad van het land, ligt een kuststrook van een paar kilometer lang die jaarlijks wordt bezocht door loggerhead-vrouwtjes die klaar zijn om hun eitjes te leggen. In de maanden november en december kruipen 's nachts honderden van die schildpadden vanuit de zee op het strand en vandaar recht naar de duinen. Daar graven ze een hol van 60 cm diep, ze laten er een 120-tal eieren achter, zo groot als pingpongballen, spartelen met hun poten het hol weer dicht en keren dan terug naar zee... Om nooit meer verder iets met die eieren te maken te hebben! Onder begeleiding van een aantal rangers mochten we getuige zijn van dit spektakel: zij hielden het strand in de gaten en begeleidden ons naar de plaatsen waar iets gebeurde. Vier uur lang hebben we op het duistere strand rondgelopen en twee keer hebben we het proces van dichtbij kunnen volgen. Pas op het moment dat de eerste eitjes uit de schildpad kwamen, mochten we onze zaklampen en camera's gebruiken, not to distress the mother during these important moments. Eigenlijk zouden we in januari of februari nog een keer moeten teruggaan naar Mon Repos, want dan, een dag of zestig na het ingraven, komen de eitjes uit en stormen elke nacht honderden kleine schildpadden weer naar zee. Maar daarvoor zijn we ondertussen al weer iets te ver afgezakt naar het zuiden, en we zijn er van overtuigd dat er verderop nog zoveel meer te zien is.

Terwijl veel van onze medekampeerders vaak hele dagen in de auto zitten om zich van de ene excursie naar de andere te haasten, doen wij het vooral op ons gemak. Op ongeveer een maand tijd hebben we net geen 5000 kilometer gereden, maar er is eigenlijk tot nu toe maar een dag geweest dat we, letterlijk, bijna de hele dag in de auto gezeten hebben, tijdens een rit van 700 kilometer van Mackay naar Bundaberg. En zo zijn we ondertussen in Brisbane aangekomen, we gaan hier onze post ophalen bij Andrew en Louise, Els gaat op zoek naar werk, en ik zal wat verder werken aan verslagjes van onze prachtige boottocht langs de Whitsunday Islands -een voorproefje zie je hieronder- en van onze off road-avonturen op Fraser Island.

Heading South

2009-11-16T16:01:00.001-08:00

After 2 days mending fences, building cages and feeding bats we left the bat hospital and moved on heading south. The southern part of the Atherton Tablelands was beautiful but rainy so getting out of the rainy part of Queensland was our goal. We continued until we arrived at Mission Beach. We spent the night on a camping site just in front of the sea! After a wet night (we had a leak in our camper-van which made us wake up in the middle of the night thinking we had weed the bed ;-) we woke up the next morning with a sunny view of a beautiful huge abandoned beach! Wow! The down side was that the showers and toilets were full of beetles and bugs, but we survived!

The next day we spent the night at Paluma National Park. We parked our van near a stunning swimming hole in the middle of nowhere! Close to nature.... and so close! Enjoying a beer after dinner, sitting outside contemplating the stars, our australian neighbor comes along to tell us that he just nearly fell over one of the most poisonous snakes of Australia! The Taipan is a brown snake that grows up to 2.5 meters and is very fond of small mammals (thank god we are big ;-). He says to use a flashlight when we are walking around and to be careful when we go to the toilets because it was heading that way. Oh and by the way, there is also a cane-toad hopping around (cane-toads are big venomous toads that eat the bugs that destroy the sugarcane, but there is no other animal that can kill these toads so they reproduce themselves and now they are a huge plague. The australian government even pushes you to kill them if you see one). And that is what our neighbor did! He hit the toad so hard with a rock that it just laid there squashed! I was shocked! Welcome to Australia I guess! ;-)

Now we are back in the civilized world, in Townsville to be exact. It is the biggest city in northern Queensland and you would think that with 170.000 people living here there should be something to do but... on Saturday, Sunday or Monday, it doesn't matter, the streets are empty, most of the buildings are abandoned and only a few shops are open. Only “the strand”, which is a kind of an esplanade near the beach, is nice and almost beautiful. Having spent here almost three days, we are happy to leave tomorrow for a diving trip of 3 days. The boat leaves tomorrow night at 10 pm and by the time we get up in the morning we will already be at the great barrier reef where we are going to do 8 dives. On the third day, heading back to Townsville we will dive 2 times on the Yongala wreck... Let's hope everything goes well, I already got my stash of seasickness pills prepared! Lets hope they work (stresssss ;-)!!!

Paronella Park

Tyto Wetlands

Johnny Camionny

2009-11-16T15:32:00.000-08:00

Vandaag logeren we tussen de truckers - met een gezamenlijk arbeidsverleden bij Moeder Volvo vinden we wel dat dat dat een keer mocht ... Op 30 oktober, de heuglijke dag dat we met ons busje zijn beginnen rijden, hebben we ons meteen "Camps" gekocht, een ware bijbel voor reizigers zoals ons, want een combinatie van een wegenatlas en een overzicht van een meer dan 3000 goedkope of alternatieve parkeer- en kampeergelegenheden over heel Australië. En de BP Truckstop in Townsville is daar dus één van. De roadtrains en vrachtwagens (sommigen met uitgebreide kerstverlichting) staan hier 50 meter verderop, aan de andere kant van onze parking dendert af en toe een goederentrein voorbij - waarschijnlijk suikerriet of bananen, want dat zijn de producten hier uit de streek. Wij staan hier samen met een paar andere alternatieve reizigers bij elkaar, en het is al bij al nog best gezellig. En morgen mogen we voor 2 dollar (ongeveer 1,5 euro) de truckersdouches proberen - joepie!

Geleidelijk aan geraken we ook beter en beter geïnstalleerd in ons busje, tegelijker tijd beginnen we ook goed te weten in welke winkel we voor welk product moeten zijn. Bunnings is de lokale Hubo en dus ideaal voor de aankoop van, bij voorbeeld, een emmer, muggenkaarsen, een TL-lamp die we via een kabel op de sigarettenaansteker kunnen aansluiten, en toch wel onze belangrijkste aankoop: twee opvouwbare kampeerstoelen, mét een opening om een frisse pint in te laten rusten - bij voorkeur een XXXX (lees: Four Ex) Gold. Een andere winkel die we de laatste weken al plat gelopen hebben is Target: goed voor keukenhanddoeken, lakens, een extra donsdeken (het is hier 's nachts toch al een paar keer serieus fris geweest) en -na vijftien jaar had mijn oud exemplaar zijn beste tijd wel gehad- een toiletzak die je aan een haak kan ophangen. Naar de Liquorstore gaan we voor wijn en bier, tot onze grote verwondering niet te verkrijgen in een gewone supermarkt - het lijken hier wel Scandinavische toestanden. En voor andere boodschappen gaan we naar Coles, Woolworths, IGA - of stoppen we langs groenten- en fruitstalletjes langs de weg zoals hier bij een bananenboer in Mission Beach.

Ook de buitenkant van de bus ziet er ondertussen al wat frisser uit dan twee weken geleden. Onze achterkant is niet alleen gesierd met een sticker van een vleermuis (dat waren we aan onszelf wel verplicht) maar ook met eentje van de mysterieuze cassowary, een tropische struisvogel mét hanekam waar iedere toeristische folder in North Queensland mee uitpakt en waar je op sommige stukken weg werkelijk aan élke bocht voor wordt gewaarschuwd. Een medewerkster van de toeristische dienst in Ingham was iets eerlijker dan de uitgevers van die folders: ze zei dat het bij haar toch wel al 40 jaar geleden was dat ze nog eens een cassowary had gezien... Wij hebben in ieder geval op dat moment de zoektocht opgegeven. Gelukkig was er op dezelfde plaats van deze hopeloze graffiti ook een prachtig uitzicht op het groene en wilde Hinchinbrook Island.

Misschien moeten onze zoektocht dus ook maar weer richten op koralen, vissen en schildpadden. Sinds zaterdagnamiddag hangen we rond in Townsville en straks -dinsdagavond- begint eindelijk ons eerste groot duikavontuur. Drie nachten blijven we op het zelfde schip, voor een totaal van tien duiken: acht op het Great Barrier Reef, en twee op het scheepswrak van de Yongala. We kijken er enorm naar uit - het zal ook de eerste keer zijn dat we sámen duiken. Hieronder eerst nog wat foto's uit de Granite Gorge, het Daintree National Park en Port Douglas.

Mission Beach

2009-11-11T23:16:00.000-08:00

Ons avontuur bij de vleermuizen zit erop. Uiteindelijk is ons busje drie nachten blijven stilstaan op de parking van The Bat Hospital. Drie dagen in de toch eerder penetrante geur van een vleermuizenziekenhuis - we beseften pas achteraf dat dat veel langer was dan we ons in eerste instantie hadden voorgenomen. We hebben er babyvleermuizen gevoederd, sommige sukkelaars tot vier keer per dag, met dosissen van 6 ml water, melkpoeder en calcium. Tussendoor hebben we -belaagd door volwassen vleermuizen die boven ons een oogje in het zeil hielden- een vleermuizenhok hersteld met behulp van ijzerdraad en boor. En daarna ook nog een ander -mobiel- hok gemaakt met houtzaag en metaalzaag (goed voor onderdak voor 20 extra vleermuizen) en dat van zeven uur 's morgens tot acht uur 's avonds - no kidding! Met verse Pink Lady-appels en Queensland-bananen krijgen die vleermuizen een luxerantsoen - eigenlijk worden de vleermuizen er beter behandeld dan de vrijwilligers. De volgende keer dat we ergens wat foto's online kunnen zetten, zullen we dat zeker doen! Want ook van Paronella Park, waar we gisterenavond waren, waren we onder de indruk. Nu zitten we in een soort internetcoffeecorner in Mission Beach, al ietsje zuidelijker, op zoek naar een boot die ons misschien morgen of overmorgen naar het Great Barrier Reef kan brengen. Wordt vervolgd...

For all the non dutch speaking...

2009-11-07T17:55:00.000-08:00

We haven't forgotten about you guys but it is just more natural for us to write in dutch... but no worries mate (as they say here everyday a couple of times), here we go...

After a week in Singapore we finally arrived in Cairns. The first week was hectic! We bought a campervan but getting the money over from Belgium wasn't as easy as we thought... but after a lot of patience we left Cairns on Friday in our campervan, insurance, bank account and everything else settled. We started our trip going up north, to Daintree and Cape Tribulation. Wow. Only driving up there was amazing. Every hour another scenery... outback, jungle, beaches, mangroves. A great variety of animals also crossed our paths such as rock wallabies, birds, brush turkeys, frogs... and even a crocodile (although it was in captivity). We stayed for 2 days in Daintree National Park and then we headed back to Cairns where we went snorkeling on Green Island. It is on the outer Barrier Reef but definitely worthwhile. A lot of beautiful striped fish and a huge turtle made our day. Now we are in the Atherton Tablelands, a bit south of Cairns were there are many lakes, waterfalls and other animals we have never even heard of before. We hope to spot a platypus tomorrow.

On Monday we start volunteering in the bat hospital! (www.tolgabathospital.org) We checked it out today and it is a great initiative. Every day the people of the hospital go into the forest to pick up the wounded or sick bats that have fallen out of the trees, they take them back to the hospital and nurse them until they are healed and can be set out again. I wasn't so fond of them until I saw the little baby bats tied up in little plaids being fed with a syringe... they are so cute! Anyway, that is all for now... we hope to have more pictures and more stories to tell real soon... (The internet here is either really scarce or expensive so it might take a while...)

Our campervan

Boris the crocodile

Mangroves in Daintree National Park

For the family De Koker! In real life!

Pipistrellipower!

In the jungle, the mighty jungle...

2009-11-05T13:01:00.000-08:00

Sinds we vorige week vrijdag ons busje mochten ophalen, is de trip eindelijk echt begonnen. Ook de belangrijkste praktische problemen zijn ondertussen opgelost: de auto is gekeurd en verzekerd, de garantie is uitgebreid (toch wel interessant voor een auto van 10 jaar oud) en we zijn lid geworden van de Australische Vereniging van Kampeerders - wie had ooit kunnen vermoeden dat we daar zelfs trots op zouden zijn. En we hebben sinds een aantal dagen een Australische bankrekening mét geld erop, dus nu kunnen we op jacht naar uitgestorven gewaande diersoorten, kratermeren, mysterieuze wouden en veilige snorkelgebieden. Op sommige, vaak de meest idyllische, plaatsen aan zee word je gewaarschuwd voor krokodillen, op anderen plaatsen voor "stingers", een soort meedogenloze monsterkwallen. Als er staat "let op voor krokodillen", dan menen ze dat ook echt: zowel vanuit hun zoetwaterkreek als van in de zee (voor krokodillen de enige verbindingsweg tussen twee kreken) kan zo een schattig dier je tot op 3-4 meter afstand van het water observeren, via ogen of oren, en zelfs via vernuftige luchtdruksensoren, die de kleinste beweging in het water binnen een straal van 25 meter kunnen voelen. Een paar dagen geleden hebben we 2 nachten gekampeerd vlakbij Cape Tribulation in het Daintree National Park ("where the Rainforest meets the Great Barrier Reef"), en Scott, de geestige campinguitbater, liet ons meekijken naar het ochtendlijke voedermoment van zijn huisdier Boris, een zoetwaterkrokodil van 2,5 meter lang! Scott gaf ons een handige tip mee voor het geval we in een kreek zouden vallen en een krokodil in de buurt zouden opmerken: gewoon stil blijven liggen en heel traag weg bewegen zonder cirkels op het water te maken - hij voegde er aan toe dat hij niet zeker was of hij zélf zijn kalmte zou kunnen bewaren...

In de sporen van de James Cook van de HMS Endeavour, de eerste Europeaan die vanaf 1770 de kust van North Queensland is komen prospecteren. Captain Cook zou een paar jaar later op bloederige wijze afgemaakt worden op een strand in Polynesië, maar tijdens zijn verkenningstocht zorgde hij ervoor dat een groot aantal dorpen of plaatsen voor de Australische oostkust naar zijn avonturen werden genoemd: Cooktown ligt aan de Endeavour River, en iets meer naar het zuiden liggen Cape Tribulation ("because this is where all our troubles started") en Green Island, vernoemd naar de plantkundige aan boord van het schip. Eergisteren zijn we voor enkele uren naar dat eiland gevaren voor onze eerste snorkelervaring. Later gaan we waarschijnlijk ook nog voor enkele dagen bovenop het Great Barrier Reef dobberen voor serieuzer duikwerk, maar dit was alvast een eerste prettige kennismaking met onze zwemmende vrienden. Behalve een aantal gillende Japanners (het leek wel alsof ze voor het eerst in hun leven tot onder hun middel in het water gingen) zagen we een hoop prachtige koralen, allerhande vissen (alleen Nemo zelf hebben we nog niet gezien) en als afsluiter zijn we ook nog een tijdje boven een grote zeeschildpad blijven dobberen - prachtig! Toen we uit het water kwamen, verschenen net de eerste onweerswolken - tijd om terug naar Cairns te gaan en door te rijden naar de Atherton Tablelands, een totaal ander landschap met vulkaankraters, oerbossen en het enige echte Tolga Bat Hospital, waar we ons hebben opgegeven om wat vrijwilligerswerk te gaan doen... We zijn er gisteren alvast een kijkje gaan nemen en zien het volledig zitten!

Nieuw nummer

2009-10-29T02:57:00.000-07:00

In de stress van het wisselen van sim-kaarten hebben we zonet drie keer de verkeerde pin-code ingevoerd, en ik (Thomas, ja, Thomas) had natuurlijk ondertussen de juiste pin-code en de enige echte puk-code al weggegooid. Vandaar: ons nieuw nummer is nu +61 420 393 543.

De baai van Cairns

2009-10-28T05:16:00.000-07:00

Ons busje is klaar, we wachten vol spanning op het moment dat de garage ons geld heeft ontvangen. Dus lopen we maar een beetje over en weer over de Esplanade - de houten zeedijk van Cairns, een stuk eleganter dan onze Vlaamse betonnen exemplaren. Eerst waren we een beetje teleurgesteld dat je van de dijk niet meteen de zee in mag lopen zoals in België - tot bleek dat er waarschuwingsborden voor krokodillen stonden... Inderdaad, als je goed kijkt zie je dat de eerste moerassige meters van de zee -de Coral Sea- vol zitten met creaturen waar we niet eens van weten hoe ze heten: oranje éénarmige krabbetjes, een soort pelikanen, en tenslotte een bizar diertje dat een kruising lijkt tussen een vis en een krokodil. De foto's zijn deze keer iets kleiner, maar als je er op klikt, krijg je ze uitvergroot te zien. Gisterenavond werden we op het terras van ons hotel ook nog verrast door het gesmek van een gekko. Over een paar dagen trekken we naar het noorden - naar het regenwoud van Daintree. We zijn eens benieuwd welke wonderen we daar zullen meemaken... P.S. Met een beetje vertraging hebben we een eind hieronder ook nog wat "oudere" foto's uit Singapore toegevoegd.

The handy(wo)man can

2009-10-27T21:13:00.000-07:00

Hier zijn we dan, in Cairns, Queensland, North East Australia. Drie dagen hebben we al overnacht in the Bay Village Tropical Retreat, een aantal maanden geleden gereserveerd vanuit Europa. Straks verhuizen we naar The Castle, een goedkoper adresje waar we overnachten tot onze auto roadworthy is... We beginnen hier al vrij goed de weg te kennen, want al drie dagen dweilen we het stadcentrum af om vanalles georganiseerd te krijgen: telefoonnummer, tax file number, een Australische bankrekening, internetshops (voor mails naar de Belgische autoverzekering, naar de bank in Gent, naar ons officieel eindadres in Perth), notice boards met praktische informatie, en vooral: de garage waar we hopelijk zo snel mogelijk onze Toyota Hiace in ontvangst kunnen nemen.

We hebben hier nu ook een telefoonnummer, met name +61 420 393 543. Je weet maar nooit...

Zodra we alles georganiseerd hebben gekregen, komt er zeker een bericht met wat meer inhoudelijk verhaal... Ondertussen: groetjes vanuit het zwoele Cairns!

I did it my way...

2009-10-23T20:43:00.000-07:00

Om nog voor de laatste keer de sfeer op te snuiven in Singapore zijn we gisterenavond met vrienden van onze gastheer naar een karaokebar geweest! "Knights" is een louche tent in hartje Chinatown waar je aparte kamers kan huren om uit volle borst mee te zingen. Zo gezegd zo gedaan, voor 90 Singapore dollar kregen we een kamertje op het eerste verdiep. Er ging een nieuwe wereld voor ons open! Vuile koten vol uitbundige Aziaten die zongen en tegelijkertijd het gezelschap hadden van dames van lichte zeden! En wij gingen niet onder doen (behalve voor dat laatste dan ;-)). Tijdens de "Connemara" op ons feestje zakte Thomas bijna door de grond maar gisteren kon het niet uitbundiger. Na vele liters "Tiger beer" behoorden "I did it my way", "Oops I did it again", "Careless whisper" en "Beat it" tot zijn repertorium. Jammer genoeg of gelukkig voor jullie zijn hier geen beeld- noch geluidsfragmenten van. Het was een onvergetelijke avond!

Multiculti

2009-10-23T05:16:00.000-07:00

Nooit eerder hebben we opschriften in het openbaar vervoer in vier talen zien staan - misschien met uitzondering van de luchthaven van Zaventem. Maar hier in Singapore zie je Engels, Chinees, Indonesisch en Maleis door elkaar geschreven staan. In Little India kom je dan weer in andere sferen terecht, zeker als je even je hoofd naar binnen steekt in de tempel van Sri Veeramakaliamman. Een paar dagen geleden mochten we trouwens nog meevieren met de Deepavali, een Indische religieuze feestdag die in Singapore meetelt als officiële feestdag - we waren zaterdagavond te gast in het huis van de vriendin van Tom, samen met een 10-tal andere expats. Zoals je ziet, lopen ook in de futuristische MRT ("Mass Rapid Transit", de metro van Singapore) soms buitenlanders rond. En van bovenop de toren van het Swissôtel zie je containerschepen uit de hele wereld aanschuiven om hun goederen in de haven van Singapore te mogen lossen.

Vanuit Singapore zijn we trouwens ook nog even naar het buitenland gegaan. Om te ontsnappen aan de hectische drukte in de metropool zijn we voor twee nachten gaan uitrusten in het Bintan Lagoon Resort in Indonesië, op 45 minuten varen van Singapore. We hadden gehoopt om op eigen houtje op stap te kunnen gaan in de omgeving van het hotel, maar dat bleek niet echt een haalbare kaart - het hotel was omringd met regenwoud, de dichtstbijzijnde stad lag op anderhalf uur per taxi... Het zwembad was het enige alternatief :-)

En we kunnen het niet laten... Hieronder nog even een foto van onze persoonlijke favoriet zoals we hem enkele dagen geleden in de Night Safari zagen hangen...

Het Rijk waar de Airco nooit uitgaat

2009-10-20T08:31:00.000-07:00

Hier volgt een bericht dat drie dagen geleden al klaar was, maar dat ik door technische storingen niet eerder had kunnen achterlaten...

We zijn hier ondertussen al een dag of drie in Singapore, en over één ding zijn we het alvast eens: 't is hier bloedheet... en o zo vochtig door de airconditioning die overal op volle toeren draait. Els zegt dat het hier een beetje van Dubai heeft: een klinisch stad met een heel strakke organisatie en een overdaad aan luxe. Wat Tom, onze gastheer, ons had aangekondigd toen hij ons kwam halen op de luchthaven kwam ongeveer overeen met wat ons de volgende dag werd verteld in de toeristische dienst: er zijn twee belangrijke redenen waarom mensen naar hier komen: het lekkere eten en het waanzinnig groot aantal shopping centra - overal lijkt een feestelijke wedloop aan de gang te zijn om de hoogste, de grootste, de sjiekste en de veelzijdigste te zijn... en overal verkopen ze dezelfde dingen. Daarstraks zijn we naar de 70ste verdieping gezoefd van het Swissôtel Stamford in de Raffles City Tower; je krijgt er een spectaculair beeld op de uitgestrektheid van de stad en de hoeveelheid wolkenkrabbers die er nog in aanbouw zijn. Foto's daarvan komen een volgende keer, zodra ik ze uit Els haar nieuwe camera getoverd krijg - ik had weliswaar mijn eigen camera mee, maar had de batterij in Tom's appartement laten liggen... We hebben ondertussen al een paar keer de taxi moeten nemen naar het wel heel exotisch klinkende adres van Tom: Telok Kurau, Lor M, 52, "Idyllic Residences". Elke keer moeten we dan zélf aan de taxichauffeur uitleggen waar dat adres precies is - de onwetendheid van de taxichauffers schijnt hier een bekend fenomeen te zijn...

De skyline van de stad is indrukwekkend, maar gelukkig valt er ook beneden in de stad nog 't een en 't ander te beleven. Gisteren en vandaag zijn we wat door de oude wijken Chinatown en Little India gaan dwalen, en gisterenavond hebben we de Night Safari bezocht, een dierentuin waar je het genoegen krijgt om de bewoners tijdens hun nachtelijke rust te gaan lastig vallen. Wij, i pipistrelli, waren toch nog het meest onder de indruk van de vleermuisachtige flying foxes - of klinkt "pteropus vampyrus" beter? Ook daarvan komen nog foto's...

Afteldagboek

2009-10-14T02:41:00.000-07:00

Wie ons deze dagen nog ergens wil vinden... Vandaag, woensdag 14 oktober, hangen we nog wat rond in het Waasland; morgen, donderdag 15 oktober, brengen we onze laatste namiddag en avond door in Gent.

Vrijdag 16 oktober is dan de grote dag: in de loop van de namiddag vertrekken we naar Zaventem, waar we om 19.15 met British Airways-vlucht 399 naar London Heathrow vliegen, en dezelfde avond vliegen we verder met Qantas tot in Singapore. Daar gaan we een weekje op bezoek bij vroegere schoolkameraad Tom Cooreman. Op 24 oktober vliegen we dan van Singapore via Darwin naar Cairns. En dan begint het avontuur...

We hebben ook al een eerst adres waar, in geval van nood, post naar kan gestuurd worden: Andrew & Louise Johnston-Fonceca, Jeymer Street 10, 4069 Kenmore, Queensland, Australië. Daar, in een voorstad van Brisbane, zullen we vermoedelijk ergens in november-december passeren.

Om te beginnen: ons afscheidsfeestje

2009-05-04T04:30:00.000-07:00